~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Τοπική διαδικτυακή Εφημερίδα * με νέα για την Ανατολή Νέας Μάκρης * συντάκτης Πάνος Σ. Αϊβαλής * τηλ.: 22940 99125 - ώρες 12.00 -14.00 μ.μ. * επικοινωνία email: kepeme@gmail.com * Σελίδες επικοινωνίας των κατοίκων της περιοχής * για μια ανθρώπινη συνοικία των Ονείρων * με ελεύθερους χώρους και παιδότοπους * δεινά = [γεγονότα συνήθ. απρόσμενα, που φέρνουν στον άνθρωπο μεγάλη δυστυχία συμφορές]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ροή ειδήσεων

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Παρουσίαση του εκπληκτικού βιβλίου της Ελευθ. Κρικέλη «Από Αύγουστο… σε Αύγουστο», στο Μουσείο Μαραθωνίου Δρόμου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΡΚΑΔΩΝ 

ΡΑΦΗΝΑΣ- ΝΕΑΣ ΜΑΚΡΗΣ - ΜΑΡΑΘΩΝΑ
"ο Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΏΝΗΣ"
ΤΗΛ. 22940 99125
           ~~~~~
                                            ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Την Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017, στον χώρο του Μουσείου του Μαραθωνίου Δρόμου, θα διεξαχθεί συμβολικά, από τον Σύλλογο Αρκάδων Ραφήνας – Νέας Μάκρης – Μαραθώνα,  ένας άλλος Μαραθώνιος, ο Μαραθώνιος Ζωής, αλτρουισμού κι αλληλεγγύης.
Ας δώσουμε «το παρών», στην παρουσίαση του βιβλίου της γνωστής γιατρού Ελευθερίας Κρικέλη «Από Αύγουστο… σε Αύγουστο», με σύνθημα μας την αγάπη για τον συνάνθρωπο, χαρίζοντας Ζωή χωρίς κόστος.


"Απο Αυγουστο σε Αυγουστο"

19 Νοεμβρίου ειναι η πρώτη Κυριακη μετα την τελεση του 35ου αυθεντικου Μαραθωνιου.

19 Νοεμβριου στον χωρο του Μουσειου του Μαραθωνιου Δρομου, θα διεξαχθεί συμβολικα ενας άλλος Μαραθωνιος, ο Μαραθωνιος Ζωης, αλτρουισμου κι αλληλεγγυης. Ας δωσουμε "το παρων" με συνθημα μας την αγαπη για τον συνανθρωπο, χαριζοντας Ζωη χωρις κοστος.
Ελευθερία Κρικέλη,
Ραφήνα




~~~~~~~~~~~~~

«Δώρισα το δώρο μου»

Γιάννης, Ντουζόν, Χρύσω... Τρία πρόσωπα, τρεις μεγάλοι πρωταγωνιστές της ζωής που μέσα από ένα συγκλονιστικό «παιχνίδι» συμπτώσεων ενώνονται με τρόπο μαγικό στο πρόσωπο μιας γυναίκας και μάνας: της γιατρού Ελευθερίας Κρικέλη. Τα τρία πρόσωπα, όλα τους νέα παιδιά, που δεν γνωρίστηκαν ποτέ. Τα όργανά τους, όμως, χάρισαν ζωή σε συνανθρώπους τους.
«Επρεπε να κάνω κάτι για τα παιδιά μας. Βρήκα τρόπο να γράψω ακόμα και για το ατύχημα του γιου μου, κάτι που θεωρούσα ανέφικτο» λέει η συγγραφέας«Επρεπε να κάνω κάτι για τα παιδιά μας. Βρήκα τρόπο να γράψω ακόμα και για το ατύχημα του γιου μου, κάτι που θεωρούσα ανέφικτο» λέει η συγγραφέας
διαβάστε την συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμοhttp://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=167592

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Αντίστροφη μέτρηση για τον 35o Αυθεντικό Μαραθώνιο

ΕΙΔΗΣΕΙΣ



Σήμερα Σάββατο στις 12:30 στον Τύμβο Μαραθώνα γίνεται η τελετή Έναρξης και Αφή Φλόγας Μαραθωνίου – και Λαμπαδηδρομία μέχρι την Ιστορική Αφετηρία του Μαραθωνίου.
Την Κυριακή την εκκίνηση του αγώνα δρόμου των 10 χιλιομέτρων θα δώσει ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης στις 8.35 το πρωί,από τη Λεωφόρο Αμαλίας, στο ύψος του Μεγάρου Μποδοσάκη.
Στους υπόλοιπους αγώνες:
Η εκκίνηση για τους δρομείς του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας θα δοθεί στις 9 στην Ιστορική Αφετηρία Μαραθωνίου Δρόμου, στο Μαραθώνα.
Η εκκίνηση των 5 χιλιομέτρων θα δοθεί στις 7.45 στη Λεωφόρο Αμαλίας στο ύψος του Μεγάρου Μποδοσάκη και του αγώνα των Αθλητών Special Olympic Hellas στις 8.50 από τη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας στο ύψος της Βουλής.
Η εκκίνηση του Αγώνα Δρόμου Παιδιών ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ θα δοθεί από τις 10.25 στη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας στο ύψος της Βουλής και του Αγώνα Δρόμου 3χλμ ERGO από τις 10.35 στη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας στο ύψος του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου.
Όλοι οι δρομείς τερματίζουν στο Παναθηναϊκό Στάδιο.
«Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος δεν είναι απλώς η κυριότερη έκφραση μαζικού αθλητισμού αλλά και μια σημαντική αφορμή να γνωρίσει όλος ο κόσμος την ιστορική, ζωντανή και δυναμική πόλη της Αθήνας», δηλώνει ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης.
«Ο Μαραθώνιος Αθήνας, ο Αυθεντικός Μαραθώνιος, δεν είναι μόνο ένα αθλητικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας, ένας δύσκολος αγώνας δρόμου για λίγους, μια σκληρή διαδρομή 42.195 μέτρων. Αποτελεί μια δεξαμενή αξιών, κοινωνικής συνείδησης, περιβαλλοντικής ευαισθησίας, φιλίας και αλληλεγγύης» σημειώνει από την πλευρά του ο πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ Κώστας Παναγόπουλος.
____________

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Τροποποιήσεις στα δρομολόγια του ΚΤΕΛ για Ραφήνα, Ν. Μάκρη & Μαραθώνα την Κυριακή 12 Νοεμβρίου λόγω Μαραθωνίου

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

10/11/2017


Ανακοινώνεται από τα ΚΤΕΛ Αττικής, ότι την Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017, λόγω της διεξαγωγής του Μαραθωνίου Δρόμου…
Δεν θα εκτελούνται τα δρομολόγια στην γραμμή από Αθήνα – Ραφήνα – Νέα Μάκρη – Μαραθώνα και αντίστροφα τις ώρες 6:45 π.μ έως 14:00 μ.μ.
Η κυκλοφορία των λεωφορείων θα γίνεται σύμφωνα με τις υποδείξεις της Τροχαίας Κινήσεως.

___________

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Συνάντηση την Κυριακή στις 18:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο με την ομάδα της Εφηβικής Σκηνής Νέας Μάκρης...


Ενημέρωση προς όλα τα παιδιά, του Δήμου Μαραθώνα, (ηλικίας 12 έως 18 ετών) που δεν πρόλαβαν την προηγούμενη Κυριακή, μπορούν να συναντήσουν και αυτήν την Κυριακή στις 18:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Μάκρης την Ωραιοζήλη Καραγιαννίδου για να σας ενημερώσει σχετικά με την ομάδα της Εφηβικής Σκηνής. 
Πείτε το και σε φίλους σας και ελάτε στην παρέα μας #dimotikotheatromarathona

Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Κάποτε στην Μάκρη, όταν οι Μακρηνοί, έφτιαχναν τούβλα με τα χέρια!!!


Kostas Boutsikos
Κάποτε στην Μάκρη, όταν οι Μακρηνοί, έφτιαχναν τούβλα με τα χέρια!!!

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Σεπτέμβριος 2017. Το απόλυτο Κενό. Το “κουτί του τίποτα”.


Για όποιον δεν πρόλαβε να βρει κάποιο περιοδικό #sowhat?, εδω ανάρτησα τη στήλη Σεπτεμβρίου μετά από δική σας προτροπή. :) Καλή ανάγνωση.....και καλή μας διαδικτυακή επικοινωνία...#truthsintime #niafoes

Σεπτέμβριος 2017. Το απόλυτο Κενό. Το “κουτί του τίποτα”. Αυτό χρειάζομαι. Θέλω να ξεφορτωθώ τα κουτάκια, μικρά και μεγάλα, όλα τα βιώματα, όλες τις σκέψεις. Θέλω να φτιάξω ένα “κουτί του τίποτα”. Δανείστηκα την έκφραση από τα social και του έδωσα αυτό τον ορισμό: ένα μέρος μέσα στο δίκτυο του μυαλού μου που να είναι απλά κενό, άδειο, ελεύθερος χώρος, ελεύθερος χρόνος, χωρίς σκέψη. Να δανείζομαι στιγμές από το μέλλον. Ένα μέρος που θα γίνει η φωλιά του Σεπτέμβρη μου. Τα ρωμαϊκά χρόνια η πρωτοχρονιά ήταν η 1η Σεπτεμβρίου, αργότερα μεταφέρθηκε στον Ιανουάριο. Τώρα πράγματι αλλάζουμε χρονιά. Ο 9ος μήνας κουβαλάει τα συναισθήματα της αλλαγής του έτους, κουβαλαει ένα μυστήριο με το χρόνο. Αλλάζει ο καιρός, αρχίζουν τα σχολεία, ξεκινάμε νέες Ιδέες, νέες δουλειές. Αρχίζουμε να μετράμε πάλι τις ώρες και τα λεπτά, τις υποχρεώσεις και τις εκκρεμότητες που λίγο ξεχάσαμε τον Αύγουστο. Μέσα σε όλο αυτό το κέντημα συνθηκών, ξετρύπωσε η αλήθεια του διαχωρισμού της “σκέψης” και του “είναι”. “Τώρα θα χρειαστώ ένα καφέ ” είπα στον εαυτό μου και έφυγα από το γραφείο . 

Ψάχνω ένα χώρο μέσα στον εγκέφαλο, που θα μπορώ να παρατηρώ τις σκέψεις μου χωρίς παρεμβολές. Να βλέπω που με οδηγούν τελικά, και πόσο σημασία τους έχω δώσει. Να αρχίσω πάλι να τις τιθασεύω από την αγρίμια που έχουν να ξεχαρβαλώνουν το αναμενόμενο πρόγραμμα. Ναι χρειάζομαι αυτό το “κουτί του τίποτα”, να ορίζω πάλι εγώ την κατεύθυνση μου. Ε…. όχι μόνο εγώ. 
Ο Κόσμος όλος γύρω μου ζητά χρόνο, τον ψάχνει, του λείπει, τον αναζητά. Ψάχνει αυτό το “κουτί του τίποτα”. Ένας χαμός που πρέπει να μπει σε τάξη να βγάλουμε το χειμώνα. Και περιμένουμε να έρθει η λύση από όλους τους άλλους και ο χρόνος χορεύει. Και αν δεν καταφέραμε να εκφράσουμε τις ανάγκες μας ούτε στον εαυτό μας; “Που να τα πούμε και ποιος να μας ακούσει”, μου λένε όλοι οι γνωστοί, και ο χρόνος χορεύει… και όλα αυτά στροβιλίζουν στις σκέψεις…. Αλλά να που η αλήθεια κρύβεται και εκείνη μέσα σε αυτό το “κουτί του τίποτα”. Μέσα στην σιωπή. Μέσα στην απενεχοποιημένη παρατηρητικότητα. Σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ γύρω μου, έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε στα μάτια… “δημιουργεί ενοχές”, σχολιάζει η σκέψη μου ενώ το “είναι” μου αναζητά ακομπλεξάριστα ανθρώπινα βλέμματα να επικοινωνήσει.
Ο Ήλιος έδυε πια στο Ζούμπερι και έπινα τσάι χωρίς ζάχαρη…. είχε πάει πια απόγευμα, ήταν από αυτές τις Κυριακές τις σπάνιες που βγαίνεις εσύ και ο εαυτός σου παρέα. Να το κάνουμε πιο συχνά. Θα έπρεπε να πιω ένα κοκτέιλ, ίσως να φάνταζε καλύτερα έτσι που κάθομαι με τα μουντζουρωμένα φύλλα πάνω στο μπαρ και τα γυαλιά ηλίου, μόνη μου βλέποντας το κόσμο. Δε βαριέσαι τι λένε, δε με νοιάζει. Παρατηρούσα γύρω μου το μαγαζί, και ο χρόνος χόρευε….. άξαφνα ένα πράγμα κάθισε βαριά στο νου μου βλέποντας κάποιους λουόμενους να χτυπάνε μια μπάλα, το μωρό να κλαίει, να φωνάζουν τις παραγγελίες, να φλερτάρει ο νεαρός δίπλα και μια κοπέλα να ανασηκώνει τη πετσέτα από την άμμο. Η έννοια της κίνησης. Μόνη της. Όλα γύρω μου ήταν σε κίνηση και εγώ μέσα στο μυαλό μου, στην απόλυτη σιωπή. Έμεινα στην στιγμή και ήρθε μετά από ώρες αυτό το κενό που αναζητούσα σήμερα, ο άδειος χρόνος, τα άδεια αυτά 6 δευτερόλεπτα που έψαχνα. Δημιούργησα “το κουτί του τίποτα”. Ηρεμία. Ένιωσα αόρατη μέσα στο χρόνο για λίγα λεπτά. Η σημαντικότητα αυτού του άδειου, ελεύθερου χρόνου και χώρου του μυαλού. Μου αρέσει πολύ η γεύση από λεμόνι, θα έβαζα και δυόσμο στο τσάι αν ήμουν σπίτι μου. ‘Άναψα ένα τσιγάρο. Δεν είναι εύκολο να αποκοπώ από τις σκέψεις μου, να ακούσω εν τέλη το “είναι” μου και αυτό που ορίζει το ένστικτο μου. Όμως είναι αλήθεια πως αξίζει το κόπο μια τέτοια περιπέτεια. Η κόρη μου λερωνόταν στο γαρμπίλι της παραλίας και τη κοίταζα. 
Αν αγαπάς το παιδί σου, να του διδάξεις την θεραπευτική δύναμη της έκφρασης και την σημασία να επιτρέπει στον εαυτό του το “κενό”. Το “κενό” “σκέψης”, την βάση δηλαδή που θα φτιάξει το “κουτί του τίποτα”. Έτσι θα κερδίζει χρόνο από την ζωή του. Εμείς πρέπει να ελέγχουμε την σκέψη μας και όχι αυτή εμάς. Κι όμως το κάνει. Ακούγεται τρελό αλλά έτσι είναι… παρατήρησε το. 
Αν προσπαθήσεις να πάψεις την σκέψη σου, να την βάλεις στο hold, θα κατανοήσεις πως έχει μια ενέργεια δικιά της, επιμένει και μπορεί και να γίνεις εσύ. Αλλά δεν είμαστε η σκέψη μας. Είμαστε όλα αυτά που είμαστε μαζί, καρδιά, πνεύμα, νους, ψυχή, αισθήσεις σωματικές, βιώματα. Συγκοινωνούντα δοχεία. Μια αλήθεια λοιπόν του Σεπτέμβρη είναι αυτή. Το “κουτί του τίποτα” είναι τα πάντα. Αφουγκράζομαι την οπτική και την αντίληψη μιας πιο σφαιρικής πραγματικότητας που ότι κάνω για τη ζωή μου το διαλέγω εγώ. Εκεί μέσα στον ελεύθερο χώρο, ελεύθερο χρόνο και στο κενό είμαστε εμείς, εκεί γεννιόμαστε, εκεί βρίσκουμε λύσεις, εκεί ερωτευόμαστε, Όχι με το νου, όχι με τη λογική, όχι με την σκέψη αλλά με το “είναι” μας.
Επιστρέφοντας σπίτι μου το βράδυ βρήκα το δρόμο μου στην "πραγματικότητα" που δημιούργησα στη ζωή μου και σε αυτήν που μου παρουσίασαν ως "ζωή" οι άλλοι τόσα χρόνια. - φωνάζει Ο Σεπτέμβρης στα βλέμματα των κουφών και ακούω τους γύρω μου ξανά... “κάποια στιγμή θα έχουμε πει τα πάντα, θα έχουμε γράψει τα πάντα και θα έχουμε δει τα πάντα σε αυτή τη γη… για ποιές αλήθειες μιλάς που δε ξέρουμε όλοι; ”Εγώ ατίθασα θα παραμείνω με την βεβαιότητα πως οι “αλήθειες” παραμένουν κρυφά προσωπικές, ένας μικρός θησαυρός που κρύβει το σώμα με την ηδονή του και αποκαλύπτει ο χρόνος με τα συμβάντα, ένα μυστήριο που καλούμαστε να μάθουμε για τον εαυτό μας, αλλά και για άλλους γύρω μας. Αυτό ίσως και να είναι όλο το νόημα στης στήλης που μοιράζομαι μαζί σας. Στο δικό μου “κουτί του τίποτα” βρίσκω και την γαλήνη που φέρνει η κυριαρχία της δικτατορικής σκέψης μου. 
Αγαπώ τη θάλασσα γιατί απλά “είναι” όχι γιατί σκέφτηκε τι “είναι”


____________